Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z 15 maja 2014 roku w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania urządzeń ciśnieniowych na rynku to kluczowy akt prawny dla producentów, importerów i dystrybutorów urządzeń ciśnieniowych w Unii Europejskiej. W Polsce dyrektywa została wdrożona 11 lipca 2016 roku rozporządzeniem Ministra Rozwoju (Dz.U. 2016, poz. 1036).
Spis treści
- Czym jest dyrektywa PED 2014/68/UE
- Zakres zastosowania dyrektywy PED
- Wyłączenia z zakresu dyrektywy PED
- Klasyfikacja urządzeń ciśnieniowych
- Procedury oceny zgodności
- Odpowiedzialność producenta
- Deklaracja zgodności UE
- Oznakowanie CE
- Jednostki notyfikowane
- Obowiązki podmiotów gospodarczych
- Normy zharmonizowane
- Nadzór rynku
- Zasadnicze wymagania bezpieczeństwa
Dyrektywa PED (Pressure Equipment Directive) ma zastosowanie do wszystkich urządzeń ciśnieniowych o najwyższym dopuszczalnym ciśnieniu przekraczającym 0,5 bara. Określa wymagania dla projektowania, wytwarzania, oceny zgodności oraz wprowadzania do obrotu urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych.
Czym jest dyrektywa PED 2014/68/UE
Dyrektywa PED 2014/68/UE to dokument w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich Unii Europejskiej odnoszący się do udostępniania urządzeń ciśnieniowych na rynkach europejskich. Zastąpiła ona poprzednią dyrektywę 97/23/WE, wprowadzając bardziej przejrzyste i spójne przepisy.
Cel harmonizacji przepisów
Szeroko rozumiana harmonizacja to ujednolicenie nie tylko przepisów i wytycznych, ale również standardów i norm, na podstawie których projektowane i wytwarzane są urządzenia ciśnieniowe. Główne cele dyrektywy to:
- Zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania urządzeń ciśnieniowych
- Swoboda dystrybucji urządzeń w ramach państw należących do Unii Europejskiej
- Eliminacja przeszkód w wymianie handlowej między krajami UE
- Zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa przy jednoczesnym ułatwieniu przepływu towarów
Wdrożenie do prawa polskiego
W przeciwieństwie do rozporządzeń i decyzji, dyrektywy nie są bezpośrednio stosowane w krajach europejskich – muszą być wprowadzone do przepisów prawa krajowego za pomocą ustaw bądź rozporządzeń.
W Polsce za dyrektywę ciśnieniową obecnie odpowiada Ministerstwo Rozwoju i Technologii. Dyrektywa została wdrożona przez:
- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z 11 lutego 2015 roku – zmieniające rozporządzenie w sprawie zasadniczych wymagań urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (opublikowane 23 lutego 2015 roku)
- Rozporządzenie Ministra Rozwoju z 11 lipca 2016 roku w sprawie wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (Dz.U. 2016, poz. 1036)
- Zmiany w ustawie o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku
Zakres zastosowania dyrektywy PED
Urządzenia objęte dyrektywą
Dyrektywa PED 2014/68/UE stosuje się do projektowania, wytwarzania oraz oceny zgodności:
Urządzeń ciśnieniowych:
- Zbiorniki – obudowy zaprojektowane i zbudowane do przechowywania płynów pod ciśnieniem
- Rurociągi – elementy rurociągów przeznaczone do transportu płynów
- Osprzęt zabezpieczający – urządzenia chroniące przed przekroczeniem dopuszczalnych granic ciśnienia
- Osprzęt ciśnieniowy – zawory zamykające, otwierające, trójniki, kształtki, w niektórych przypadkach także kołnierze
Zespołów urządzeń ciśnieniowych:
- Zintegrowane układy składające się z kilku urządzeń ciśnieniowych tworzących funkcjonalną całość
Próg zastosowania dyrektywy
Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich urządzeń, które podlegają maksymalnemu dopuszczonemu ciśnieniu przekraczającemu 0,5 bara (PS > 0,5 bar).
Typy urządzeń objętych dyrektywą
Dyrektywa obejmuje:
- Urządzenia ciśnieniowe nowe w chwili wprowadzenia do obrotu
- Urządzenia wyprodukowane przez producenta mającego siedzibę w Unii Europejskiej
- Urządzenia importowane z państw trzecich (spoza granic UE) – bez względu na to, czy są używane czy nowe
Wyłączenia z zakresu dyrektywy PED
Urządzenia całkowicie wyłączone
Z zakresu dyrektywy PED wyłączone są:
- Urządzenia objęte dyrektywą 2010/35/UE w sprawie transportu towarów niebezpiecznych
- Urządzenia ciśnieniowe o elastycznej powłoce – opony, poduszki powietrzne, piłki wykorzystywane do gry, łodzie nadmuchiwane
- Rurociągi przesyłowe – składające się z rurociągów lub układu rurociągów zaprojektowanych do przesyłu płynów do lub z instalacji
- Sieci wodne zasilające, rozprowadzające i upustowe oraz związane z nimi urządzenia
- Proste zbiorniki ciśnieniowe objęte dyrektywą 2014/29/UE
- Dozowniki aerozoli objęte dyrektywą Rady 75/324/EWG
- Urządzenia umożliwiające działanie pojazdów – objęte dyrektywami automotive
- Grzejniki i przewody w układach ogrzewania ciepłą wodą
- Zbiorniki przeznaczone do przechowywania cieczy o ciśnieniu gazu ponad poziomem cieczy nie większym niż 0,5 bara
- Zbiorniki do transportu i dystrybucji napojów o PS × V ≤ 500 bar×L i PS ≤ 7 bar
Urządzenia wyłączone warunkowo
Urządzenia niesklasyfikowane wyżej niż w kategorii I podlegające jednocześnie pod:
- Dyrektywę maszynową 2006/42/WE
- Dyrektywę medyczną
- Dyrektywę niskonapięciową 2014/35/UE
- Dyrektywę dźwigową 2014/33/UE
Mogą być nieoceniane zgodnie z dyrektywą ciśnieniową, ponieważ uznaje się, że spełnienie wymagań innych dyrektyw oznacza możliwość legalnego wprowadzenia na rynek europejski.
Wyłączenia na etapie eksploatacji
Dyrektywa nie dotyczy:
- Zespołów scalanych na miejscu na odpowiedzialność użytkownika
- Urządzeń ciśnieniowych lub zespołów po oddaniu ich do eksploatacji
- Kontroli wykonywanych w trakcie eksploatacji – te kontrole wykonują organy krajowe
Niemniej jednak producent powinien zadbać o określenie warunków przeglądów, konserwacji i okresowych prób kontrolnych (rewizje zewnętrzne, wewnętrzne, okresowe próby ciśnieniowe).
Klasyfikacja urządzeń ciśnieniowych
System kategorii według poziomu zagrożenia
Dyrektywa klasyfikuje urządzenia ciśnieniowe według kategorii zgodnie z rosnącym poziomem niebezpieczeństwa (zachowano system z poprzedniej dyrektywy 97/23/WE):
Kategoria I – najniższy poziom zagrożenia Kategoria II – średni-niski poziom zagrożenia
Kategoria III – średni-wysoki poziom zagrożenia Kategoria IV – najwyższy poziom zagrożenia
Wyższa kategoria oznacza wyższe wymagania dotyczące projektowania, wytwarzania oraz kontroli i oceny zgodności.
Parametry klasyfikacyjne
Klasyfikacja urządzeń opiera się na czterech głównych parametrach:
- Maksymalne dopuszczalne ciśnienie (PS) – “najwyższe ciśnienie, dla którego zaprojektowane jest urządzenie, określone przez producenta i zdefiniowane w miejscu przez niego określonym”
- Pojemność (V) – “wewnętrzna pojemność przestrzeni ciśnieniowej, w tym pojemność króćców do pierwszego podłączenia lub złącza spawanego, z wyłączeniem objętości stałych części wewnętrznych”
- Wymiar nominalny (DN) – numeryczne oznaczenie wymiaru wspólne dla wszystkich części składowych w układzie rurociągu
- Grupa płynu – klasyfikacja według niebezpieczeństwa płynu
Klasyfikacja płynów
Obecnie kwalifikacji płynów dokonujemy według rozporządzenia 1272/2008 (rozporządzenie CLP), w którym wdrożono w Unii globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów (GHS):
Grupa 1 – Płyny niebezpieczne:
- Płyny wybuchowe
- Płyny łatwopalne
- Płyny toksyczne
- Płyny utleniające
- Płyny żrące (kategoria 1)
Grupa 2 – Płyny inne:
- Wszystkie płyny nieobjęte grupą 1
Przykłady klasyfikacji
Zbiorniki dla płynów grupy 2:
- Kategoria I: PS × V ≤ 200 bar×L
- Kategoria II: 200 bar×L < PS × V ≤ 1000 bar×L
- Kategoria III: 1000 bar×L < PS × V ≤ 10000 bar×L
- Kategoria IV: PS × V > 10000 bar×L
Rurociągi dla płynów grupy 1:
- Kategoria I: DN ≤ 25
- Kategoria II: 25 < DN < 100 i PS×DN ≤ 2000 bar
- Kategoria III: DN ≥ 100 lub PS×DN > 2000 bar
- Kategoria IV: PS×DN > 5000 bar
Procedury oceny zgodności
Moduły oceny zgodności według kategorii
Dyrektywa definiuje różne procedury (moduły) oceny zgodności w zależności od kategorii urządzenia:
Kategoria I:
- Moduł A – kontrola wewnętrzna produkcji (bez udziału jednostki notyfikowanej)
Kategoria II:
- Moduł A2 – kontrola wewnętrzna produkcji wraz z nadzorowaną kontrolą końcową
- Moduł D1 – zapewnienie jakości procesu produkcji
- Moduł E1 – zapewnienie jakości wyrobu końcowego
Kategoria III:
- Moduł B (badanie typu UE) + jeden z modułów produkcji:
- Moduł C2 – zgodność z typem na podstawie kontroli wewnętrznej produkcji wraz z nadzorowanymi kontrolami wyrobu w nieprzewidywalnych odstępach czasu
- Moduł E – zapewnienie jakości wyrobu
- Moduł F – weryfikacja wyrobu
Kategoria IV:
- Moduł B (badanie typu UE) + jeden z modułów produkcji:
- Moduł C2
- Moduł D – zapewnienie jakości procesu produkcji
- Moduł E – zapewnienie jakości wyrobu końcowego
- Moduł F – weryfikacja wyrobu
- Moduł G – weryfikacja jednostkowa
- Moduł H1 – zgodność oparta na pełnym zapewnieniu jakości wraz z badaniem projektu
Udział jednostki notyfikowanej
Bez udziału jednostki notyfikowanej:
- Kategoria I – Moduł A
Z udziałem jednostki notyfikowanej:
- Kategoria II, III, IV – wszystkie pozostałe moduły
Nigdy nie można kupić urządzenia, które zostało objęte tylko modułem B, ponieważ po module B (badanie typu/projektu) musi nastąpić jeszcze faza produkcji.
Odpowiedzialność producenta
Wprowadzenie do obrotu
Zgodnie z prawodawstwem unijnym każdy pojedynczy produkt może zostać wprowadzony na rynek unijny tylko raz. Oddanie do użytku następuje w chwili pierwszego użycia produktu przez użytkownika w celu, do którego produkt został przeznaczony.
Obowiązkowa dokumentacja techniczna
Każdy producent jest zobowiązany do stworzenia dokumentacji technicznej potwierdzającej zgodność z wymaganiami dyrektywy. Dokumentacja musi zawierać:
- Opis ogólny urządzenia – specyfikacja techniczna, przeznaczenie
- Rysunki i schematy – konstrukcyjne, montażowe, P&ID
- Lista zastosowanych materiałów – certyfikaty materiałowe zgodnie z EN 10204
- Wyniki obliczeń projektowych – wytrzymałościowe zgodnie z normami zharmonizowanymi
- Raporty z przeprowadzonych badań – badania nieniszczące, próby ciśnieniowe
- Instrukcja obsługi w języku użytkownika końcowego
- Deklaracja zgodności UE
Przechowywanie dokumentacji
Dokumentacja techniczna musi być przechowywana przez 10 lat od momentu wprowadzenia urządzenia na rynek europejski. Obowiązek ten dotyczy:
- Producenta – zawsze
- Jednostki notyfikowanej – jeśli uczestniczyła w procesie oceny zgodności
- Upoważnionego przedstawiciela – jeśli został wyznaczony przez producenta spoza UE
W razie sytuacji zagrożenia zdrowia i życia organy nadzoru rynku mogą żądać udostępnienia pełnej dokumentacji.
Deklaracja zgodności UE
Struktura deklaracji zgodności
Każdy producent lub ktoś, kto przejął obowiązki producenta, musi wystawić deklarację zgodności UE na urządzenie. Deklaracja musi zawierać:
- Nazwa urządzenia – precyzyjna identyfikacja produktu
- Numer projektu – jeśli został przypisany
- Numer produktu, typu, partii i serii – jednoznaczna identyfikacja
- Nazwa i adres producenta oraz w stosownych przypadkach upoważnionego przedstawiciela w UE
- Przedmiot deklaracji – opis tego, czego dotyczy deklaracja
- Identyfikator urządzenia ciśnieniowego umożliwiający identyfikowalność (np. numery seryjne od-do dla serii)
- Informacja o zastosowanych normach zharmonizowanych – jeśli zostały wykorzystane na etapie projektowania i produkcji
- Informacja o jednostce notyfikowanej – jeśli była zaangażowana:
- Nazwa jednostki
- Numer notyfikacji
- Numer wydanego certyfikatu
- Numer badania typu/projektu
- Nazwisko, stanowisko, podpis, miejscowość, data
Odpowiedzialność za deklarację
Deklaracja zgodności UE powinna zostać wydana na wyłączną odpowiedzialność producenta. Nawet jeżeli w procesie oceny zgodności uczestniczy jednostka notyfikowana, nadal za całe urządzenie odpowiada tylko i wyłącznie producent.
Poprzez sporządzenie deklaracji zgodności UE producent przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zgodność urządzenia ciśnieniowego lub zespołu z wymaganiami określonymi w dyrektywie.
Oznakowanie CE
Wymagania dotyczące znaku CE
Jeżeli na wyrobie jest wymagane naniesienie znaku CE (dla urządzeń od kategorii I wzwyż), znak ten powinien spełniać wymagania określone w artykule 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
Umieszczenie oznakowania CE
Oznakowanie CE umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały na:
- Każdym urządzeniu ciśnieniowym kategorii II, III, IV
- Każdym zespole urządzeń ciśnieniowych
- Osprzęcie zabezpieczającym
Wyjątki:
- W przypadku gdy nie ma możliwości lub gwarancji umieszczenia oznakowania CE z uwagi na charakter urządzenia lub zespołu, umieszcza się je na opakowaniu oraz na dokumentach towarzyszących
- Nie jest konieczne umieszczanie oznakowania CE na każdym poszczególnym urządzeniu ciśnieniowym tworzącym zespół – wystarczy oznakowanie na zespole
Numer jednostki notyfikowanej
Jeżeli jednostka notyfikowana uczestniczyła w fazie kontroli produkcji, po znaku CE umieszcza się czterocyfrowy numer identyfikacyjny tej jednostki.
Jednostki notyfikowane
Czym jest jednostka notyfikowana
Jednostki notyfikowane to jednostki wyznaczone przez państwo członkowskie do przeprowadzania oceny zgodności w ramach procedur określonych w dyrektywie PED.
Proces notyfikacji
- Akredytacja – jednostka przechodzi ocenę przez krajowe organy wyznaczone do oceny jednostek notyfikowanych (w Polsce: Polskie Centrum Akredytacji)
- Notyfikacja – po uzyskaniu akredytacji jednostka jest zgłaszana przez państwo członkowskie do Komisji Europejskiej
- Publikacja – informacje o jednostce notyfikowanej publikowane są w bazie NANDO (New Approach Notified and Designated Organisations)
Przykład: TÜV NORD Polska
TÜV NORD Polska posiada notyfikacje:
- Numer 2274 – notyfikacja zgłoszona do Komisji Europejskiej po akredytacji przez Polskie Centrum Akredytacji (PCA)
- Numer 0045 – gdy występuje jako jednostka akredytowana przez niemiecką jednostkę certyfikującą DAkkS
Pod tymi numerami można znaleźć TÜV NORD na stronie NANDO Komisji Europejskiej.
Swoboda wyboru jednostki notyfikowanej
Producent może dowolnie wybierać jednostki notyfikowane spośród wszystkich jednostek notyfikowanych w UE. Obowiązuje tu swoboda świadczenia usług w ramach jednolitego rynku europejskiego.
Największym problemem przy wyborze jednostki z innego państwa jest zazwyczaj:
- Kwestia kosztów
- Różnice językowe
- Dostępność lokalnego wsparcia
Nadzór nad jednostkami notyfikowanymi
Unia Europejska ma zawsze prawo:
- Weryfikować kompetencje uznanych jednostek
- Kontrolować zasady ich pracy oraz działania na rynku europejskim
- Wycofać notyfikację jeżeli zostaną zgłoszone nieprawidłowe działania jednostki
Obowiązki podmiotów gospodarczych
Producent
Główne obowiązki producenta:
- Projektowanie i wytwarzanie urządzeń zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa (Załącznik I dyrektywy)
- Przeprowadzenie procedury oceny zgodności przed wprowadzeniem do obrotu
- Sporządzenie dokumentacji technicznej i jej przechowywanie przez 10 lat
- Wystawienie deklaracji zgodności UE
- Umieszczenie oznakowania CE oraz numeru jednostki notyfikowanej (jeśli dotyczy)
- Umieszczenie nazwy, nazwy handlowej lub znaku towarowego oraz adresu kontaktowego na urządzeniu
- Dołączenie instrukcji obsługi w języku użytkownika końcowego
- Przechowywanie rejestrów skarg, niezgodnych urządzeń i wycofań
- Niezwłoczne działania naprawcze w przypadku stwierdzenia niezgodności
- Informowanie organów nadzoru o urządzeniach stwarzających zagrożenie
Upoważniony przedstawiciel
Producent z siedzibą poza UE może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela z siedzibą w UE, który:
- Reprezentuje producenta wobec organów nadzoru rynku
- Może zostać wezwany do współpracy przez organy krajowe
- Przechowuje kopię deklaracji zgodności i dokumentacji technicznej
- Nie przejmuje pełnej odpowiedzialności producenta – pozostaje ona u producenta
Importer
Główne obowiązki importera:
- Weryfikacja zgodności przed wprowadzeniem do obrotu:
- Czy producent przeprowadził procedurę oceny zgodności
- Czy urządzenie posiada oznakowanie CE i deklarację zgodności
- Czy dokumentacja techniczna jest dostępna
- Podanie swoich danych na urządzeniu lub opakowaniu (nazwa, adres kontaktowy)
- Przechowywanie kopii deklaracji zgodności przez 10 lat
- Zapewnienie dostępności dokumentacji technicznej dla organów nadzoru
- Nieprzekształcanie urządzeń w sposób mogący wpłynąć na zgodność
- Działania naprawcze w przypadku stwierdzenia niezgodności
- Informowanie producentów i organów o urządzeniach stwarzających zagrożenie
Dystrybutor
Główne obowiązki dystrybutora:
- Działanie z należytą starannością – weryfikacja przed udostępnieniem na rynku:
- Czy urządzenie posiada oznakowanie CE
- Czy dołączona jest instrukcja obsługi i informacje o bezpieczeństwie
- Czy producent i importer wypełnili swoje obowiązki
- Nieprzekształcanie urządzeń mogące wpłynąć na zgodność
- Przechowywanie kopii deklaracji zgodności do dyspozycji organów nadzoru
- Współpraca z organami nadzoru w działaniach eliminujących zagrożenia
- Działania naprawcze jeśli dystrybutor stwierdzi niezgodność
Normy zharmonizowane
Rola norm zharmonizowanych
Stosowanie norm zharmonizowanych na etapie projektowania i produkcji jest najwygodniejszą formą przeprowadzenia i oceny zgodności oraz udowodnienia zgodności z wymaganiami dyrektywy ciśnieniowej.
Domniemanie zgodności
Urządzenie ciśnieniowe zgodne z normami zharmonizowanymi, których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, uznaje się za spełniające zasadnicze wymagania bezpieczeństwa określone w dyrektywie, które są objęte tymi normami.
Przykłady norm zharmonizowanych dla PED
Normy projektowe:
- EN 13445 – Nieogrzewane zbiorniki ciśnieniowe
- EN 13480 – Metalowe rurociągi przemysłowe
- EN 12952 – Kotły wodnorurkowe
- EN 12953 – Kotły płomienicowo-płomieniówkowe
Normy materiałowe:
- EN 10028 – Płaskie wyroby ze stali do urządzeń ciśnieniowych
- EN 10216 – Rury stalowe bez szwu do celów ciśnieniowych
- EN 10217 – Rury stalowe spawane do celów ciśnieniowych
Normy dotyczące badań nieniszczących:
- EN ISO 17640 – Badania ultradźwiękowe złączy spawanych
- EN ISO 17635 – Badania radiograficzne
- EN ISO 23277 – Badania penetracyjne
- EN ISO 23278 – Badania magnetyczno-proszkowe
Normy dotyczące spawania:
- EN ISO 3834 – Wymagania jakości dotyczące spawania materiałów metalowych
- EN 1090-2 – Wykonanie konstrukcji stalowych i aluminiowych
Wykazy norm zharmonizowanych
Aktualne wykazy norm zharmonizowanych publikowane są w Dzienniku Urzędowym UE i dostępne są na stronie Komisji Europejskiej oraz w Polsce na stronie Ministerstwa Rozwoju i Technologii.
Nadzór rynku
Organy nadzoru rynku w Polsce
Każde państwo członkowskie zobowiązane jest wyznaczyć instytucje odpowiedzialne za nadzór rynku. W Polsce organami nadzoru są:
Główne organy:
- Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) – podstawowa instytucja nadzoru
- Państwowa Inspekcja Pracy
- Urząd Komunikacji Elektronicznej
- Inspekcja Ochrony Środowiska
Organy specjalistyczne:
- Urząd Transportu Kolejowego
- Główny Urząd Nadzoru Budowlanego
- Wyższy Urząd Górniczy
- Urząd Dozoru Technicznego (UDT) – w zakresie urządzeń technicznych
Uprawnienia organów nadzoru
Organy nadzoru rynku mają prawo:
- Zobowiązać producenta do wycofania wprowadzonego już do obrotu urządzenia, które stwarza zagrożenie
- Zakazać wprowadzenia do obrotu urządzeń niezgodnych z wymaganiami
- Żądać udostępnienia dokumentacji technicznej i deklaracji zgodności
- Przeprowadzać kontrole u producentów, importerów i dystrybutorów
- Nakładać sankcje za naruszenie przepisów
- Informować Komisję Europejską o urządzeniach stwarzających zagrożenie
System RAPEX
W przypadku stwierdzenia poważnego zagrożenia organy nadzoru zgłaszają informacje do systemu RAPEX (Rapid Alert System for Non-food Products), co pozwala na szybką wymianę informacji między państwami członkowskimi.
Zasadnicze wymagania bezpieczeństwa
Struktura wymagań (Załącznik I dyrektywy)
Zasadnicze wymagania bezpieczeństwa określone są w Załączniku I dyrektywy i obejmują:
1. Wymagania ogólne:
- 1.1 Ogólne wymagania dotyczące bezpieczeństwa
- 1.2 Projektowanie
- 1.3 Wytwarzanie
2. Materiały:
- 2.1 Wymagania ogólne
- 2.2 Dobór materiałów
- 2.3 Wymagania dotyczące łączenia wyrobów
3. Projektowanie:
- 3.1 Wymagania ogólne projektowe
- 3.2 Obliczenia projektowe
- 3.3 Dopuszczalne naprężenia
- 3.4 Współczynniki zespolenia spoiny
4. Wytwarzanie:
- 4.1 Przygotowanie elementów
- 4.2 Łączenie trwałe
- 4.3 Obróbka cieplna
- 4.4 Identyfikowalność
5. Badania:
- 5.1 Badania nieniszczące
- 5.2 Próby ciśnieniowe
- 5.3 Kontrola urządzeń zabezpieczających
6. Oznakowanie i instrukcje:
- 6.1 Oznakowanie urządzeń ciśnieniowych
- 6.2 Instrukcja obsługi
Kluczowe wymagania projektowe
Współczynniki bezpieczeństwa:
- Dla materiałów stalowych: SF ≥ 1,5 (względem Re) lub SF ≥ 2,4 (względem Rm)
- Dla materiałów z żeliwa ciągliwego: SF ≥ 1,9 (względem Re) lub SF ≥ 3,0 (względem Rm)
Próby ciśnieniowe:
- Próba hydrauliczna (preferowana)
- Próba pneumatyczna (jeśli uzasadniona technicznie)
- Ciśnienie próbne minimum 1,43 × PS dla próby hydraulicznej
